Uncategorized

Eerlijk is eerlijk: we hebben allemaal wel eens jaloers naar zo’n Instagram-foto gestaard. Je kent het wel. Iemand met gebruinde benen, een MacBook op schoot, nippend aan een kokosnoot met uitzicht op een azuurblauwe zee. #OfficeForTheDay. Het lijkt de ultieme droom: werken waar je maar wilt, geen grauwe Hollandse luchten meer, en nooit meer in […]

Je kent het wel. Je staat op de rand van de Grand Canyon, of misschien gewoon op een winderig strand in Zeeland, en het licht is absoluut perfect. De zon zakt net, de lucht kleurt paars en oranje. Je grijpt naar je telefoon, maakt een foto en… tja. Het is het net niet. De diepte

Laat me raden: je staat op het punt om weer een weekendje weg te boeken, en je muis zweeft toch weer boven die goedkope vliegtickets. Snap ik. Ik ben jarenlang zelf die persoon geweest die voor drie tientjes naar Milaan vloog. Maar laten we eerlijk zijn: dat “snelle” vluchtje is allang niet meer zo snel.

Laten we eerlijk zijn: Zuidoost-Azië is voor veel reizigers de ultieme initiatierite. Het is goedkoop, het eten is fantastisch (totdat je ‘Bali Belly’ krijgt, maar daar hebben we het zo over), en de infrastructuur is precies goed genoeg om comfortabel te reizen zonder dat het avontuur verdwijnt. Maar de gedachte dat je gewoon op het

Laten we er geen doekjes om winden: de eerste keer dat je in je eentje een restaurant binnenloopt en om “een tafel voor één” vraagt, voelt ongemakkelijk. Je denkt dat iedereen kijkt. Je pakt je telefoon erbij als een soort veiligheidsdeken. Maar na vijf minuten besef je iets belangrijks: niemand let op jou. Ze zijn

Laten we er geen doekjes om winden: de Nederlandse winter is gewoon vaak… grijs. Tussen november en maart lijkt de zon soms wekenlang van de aardbodem verdwenen en bestaat het kleurenpalet buiten voornamelijk uit vijftig tinten betongrijs en nat asfalt. Ik merk het zelf elk jaar weer: zodra de klok verzet wordt, zakt het energieniveau

Laten we eerlijk zijn: die eerste paar minuten na aankomst op het vliegveld zijn zelden het hoogtepunt van de vakantie. Je hebt net drie uur opgevouwen gezeten in een budgetvlieger, je wacht op koffers die maar niet op de band verschijnen, en dan moet je nog langs de “dungeon boss” van je reis: de baliemedewerker

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik was altijd die persoon die riep dat “vakantie” pas begint zodra je de grens over bent. Minimaal duizend kilometer rijden of twee uur vliegen, anders telde het niet. Maar eerlijk is eerlijk, die mentaliteit is de laatste jaren drastisch veranderd. Misschien kwam het door

Laten we eerlijk zijn: de eerste keer dat je met een baby in het vliegtuig stapt, voel je de ogen van medepassagiers branden. Je ziet ze denken: “Alsjeblieft, laat dat kind niet de hele weg naar Alicante schreeuwen.” En jij denkt precies hetzelfde. Reizen met kinderen is een compleet andere sport dan de backpack-avonturen of

Het is de avond voor vertrek. Je kamer ziet eruit alsof er een bom is ontploft in een kledingfabriek. Overal liggen stapeltjes: “zeker meenemen”, “misschien meenemen” en “alleen als het regent”. Je probeert je koffer dicht te ritsen, maar de rits protesteert luidkeels. We kennen het allemaal. Inpakstress is vaak het minst leuke begin van